Voedingscentrum verspilt geld aan reclame

4 december 2010

Het Voedingscentrum heeft een spot met een hartveroverend ventje op een papegaaienschommel. Hij zegt precies na wat hij thuis heeft opgepikt. Boodschap: geeft je kinderen liever het goede voorbeeld. Maar beïnvloedt zo’n spotje echt het gedrag van mensen? Is het navolgen van ouders trouwens wel zo’n belangrijke oorzaak van de belabberde eetgewoontes van de moderne mens?


Het Voedingscentrum heeft al langere tijd een spot met een jongetje op een papegaaienstokje. De laatste tijd is een ingekorte versie op tv te zien. Hij zit lekker te schommelen en herhaalt, net als een papegaai, de dingen die hij thuis heeft opgevangen. “Ah, lekker frikandellen.” “Onbijt? Geen tijd.” “Fietsen? Ik pak de auto wel effe.” De theorie is dat kinderen worden gevormd door wat ze opvangen en meemaken in het huis waarin ze opgroeien.
Het Voedingscentrum vindt dit zo’n belangrijk gegeven, dat de directie besloot om geld te spenderen aan een spotje op televisie. Dat is nogal wat, want reclame is peperduur en voor overheidscampagnes is speciaal Postbus 51 in het leven geroepen. Dus wat bezielt een semi-overheidsorganisatie dan, om te  adverteren in de commerciële reclameblokken?
Er zitten twee interessante aspecten aan de spot. De eerste is dat het een sympathieke, maar volstrekt nutteloze campagne is. Ouders worden opgeroepen om gezond te leven. Niet omdat het goed voor henzelf is, maar omdat hun kinderen een goed voorbeeld moeten hebben. Nu weten we allemaal dat niets zo moeilijk is als slechte gewoontes veranderen. Iedereen kent zijn eigen slechte gewoontes en bijna iedereen heeft ooit geprobeerd die te veranderen. Het drama is dat bijzonder weinig mensen erin slagen om dat blijvend te doen.

Manco
Bij echt slecht gedrag denken mensen trouwens vooral aan roken, drinken en veel te vet eten. Af en toe een frikandelletje halen, ontbijt overslaan en de auto nemen in plaats van de fiets, daarvan liggen weinig mensen wakker. Zeker niet in de lager opgeleide regionen van de samenleving, waarin slechte eetgewoontes vaak de norm zijn. Kortom, waarschijnlijk heeft deze spot helemaal niemands eetgewoontes veranderd. Zo werkt dat niet.
Een tweede manco aan de spot is de stelling dat kinderen de slechte gewoontes van hun ouders overnemen. Die is nogal aanvechtbaar. De ouders van het jongetje zijn grootgebracht door mensen die in de jaren vijftig en zestig zijn opgegroeid. Dat waren nog steeds tijden van aardappels, groeten en gehaktballen. Op zaterdagavond was er een zak chips en een fles Exota.
Het was niet het slechte voorbeeld van die ouders die de volgende generatie vraatzuchtig en inactief maakte, maar de overdaad in de winkels, de toegenomen budgettaire ruimte en niet te vergeten de agressieve reclame. Dat zijn drie invloeden die buiten het gezin liggen.

Conclusie
Met een grappig spotje verander je het gedrag van mensen niet. Zo bekeken heeft het Voedingscentrum geld over de balk gegooid. Mensen worden ook gemaand naar de site te gaan, maar de mensen die daar naartoe surfen, zijn over het algemeen types die al met voeding bezig zijn. Verder speelt voorbeeld gedrag een zekere rol, maar veel belangrijker is de beschikbaarheid van geld, de overdaad in de winkels en het voortdurende bombardement van reclame-uitingen.

Nog geen reacties

Wees de eerste!

Laat een reactie achter

XHTML: U kunt deze tags gebruiken: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

online