Unilever verwart satire en reclame

20 oktober 2010

In de Cup-A-Soup-reclame draait het om een vreselijk pijnlijk moment. Waarschijnlijk is de attentiewaarde van de spot heel aardig, maar de prijs is dat de kijker het product associeert met dat pijnlijke moment en het instinctief laat liggen in het schap.

We hebben het op deze site laatst gehad over de effectiviteit van humor in reclamespots. De conclusie was dat de grappigste spot niet zonder meer de effectiefste is. In de Cup-A-Soup-spot wordt een nieuw element aan die humor toegevoegd: plaatsvervangende schaamte. Zou dat werken?
De scène speelt zich af in een kantoor. De werknemers zien er meer dan gemiddeld leuk uit. Eigenlijk een beetje als je zou verwachten bij een reclamebureau. Maar er is er één die anders is. Een kale, verlegen man, achter in de dertig en waarschijnlijk verantwoordelijk voor debiteuren/crediteuren. Typisch zo iemand die nog bij zijn moeder woont. Nooit zal hij een vlieg kwaad doen, maar iedereen is het erover eens dat hij dodelijk saai is.
Het is zijn collega’s ter ore gekomen dat hij jarig is en ze besluiten hem een topdag te bezorgen, door hem met zijn allen toe te zingen. Bij zijn bureau barsten ze uit in een versie van happy birthday to you. De jarige job glundert aan alle kanten. Onontkoombaar dendert het lied af op het stuk waarin de naam van de collega moet worden gezongen en daar gaat het fout. Niemand blijkt zijn voornaam te kennen. Er ontstaat een zeer pijnlijke situatie, seconden lang zwijgen de collega’s en ze kunnen wel door de grond zakken. De blije uitstraling van de kale man maakt plaats voor een uitdrukking van verslagenheid. Hij grijpt naar zijn mok, eigenlijk om zich er achter te verschuilen. Het blijkt een Cup-A-Soup-naammok te zijn en zodra de collega’s zijn naam lezen, zetten ze vol enthousiasme het gezang voort. De kale man bloeit weer helemaal op.

Pijnlijk
Het is zonder meer een gewaagde spot, maar is hij ook effectief? Bij Unilever, de producent van Cup-A-Soup, moeten ze er razend enthousiast over zijn. Het filmpje is afkomstig uit Australië, waar de poedersoep onder het merk Continental wordt verkocht. Voor de Nederlandse versie is de rode Continental-mok vervangen door een groene Cup-A-Soup-mok. De naam Peter werd Willem. Het Australisch Engels werd vervangen door Engels met een Nederlands accent. Vooral het negeren van de th in birthday is kenmerkend. Maar ondanks al het enthousiasme bij Unilever zit er een gigantische fout in de spot. Het moment waarop duidelijk wordt dat de collega’s de voornaam van de kale man niet kennen is te pijnlijk. Niet alleen heb je de neiging om weg te zappen zodra de spot op de tv is, maar het merk Cup-A-Soup is voor een grote groep voor langere tijd verbonden met dat pijnlijke moment in de spot. Het onderbewuste schreeuwt: Niet kopen!!! Vreemd dat adverteerders, die zich verdiepen in zaken als subliminale boodschappen, dat niet doorzien.

Conclusie
De spot is te gênant om effectief te zijn. Voor een Jiskefet-achtig programma zou de scène zeer geschikt zijn, maar satire is iets anders dan reclame.

Reacties

  1. admin
    20 oktober 2010 - 17:39

    De kale man is altijd de lul in reclames en hollywood films , hij wordt gediscrimineerd, de heldenrol is weggelegd voor de man met volle haardos .
    De kale man in reclame dient om uitgelachen te worden of is de kneus, in de Hollywood film is kale blinker de schurk , stereotypen die in RL natuurlijk helemaal nergens op slaan maar er in gaan als koek bij de debiele / zombie/consument van films en reclame vandaag de dag..

    Doorgezette reactie op Nujij-versie

  2. W. Kok
    21 oktober 2010 - 18:43

    Maar is het ook lekker?

  3. peter
    23 oktober 2010 - 22:24

    Ik (als consument) deel je mening niet. Ik heb niet de neiging om weg te zappen, en ik denk dat het een leuke reclame is, de moeite van het bekijken waard (er gebeurt een boel in die paar seconden), en (wat bij veel echt leuke reclames niet aan de orde is), de merknaam blijft hangen.

  4. Roderick van Weerdesteyn
    25 oktober 2010 - 12:15

    Tegen onze intuitie in zou deze kansloze situatie best eens een feest van herkenning kunnen zijn voor de gemiddelde meneer Jos of Edgar.

    Op de wordt gesproken van het “ongekende succes van de vorige actie”. Zelfs is het maximale aantal mokken (op=op in ieder geval in november 2010) gelimiteerd tot 4 stuks en men moet bovendien 2.99 verzendkosten betalen.

  5. Roderick van Weerdesteyn
    25 oktober 2010 - 12:15
  6. Robert Pennekamp
    13 februari 2011 - 13:13

    t ‘is tenenkrullend, maar een van de weinige reclame die weer eens leuk, interessant is en het uitkijken waard is.

Laat een reactie achter

XHTML: U kunt deze tags gebruiken: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

online